Εμείς οι φαντασιόπληκτοι δρακοφονιάδες στην Ελλάδα μεγαλώσαμε κυρίως με τα Dungeons & Dragons, αλλά στη Γερμανία το πιο δημοφιλές fantasy setting είναι με διαφορά το The Dark Eye. Στον κόσμο των videogames, τα Dark Eye είχαν μια πολύ καλή παρουσία με το αριστουργηματικό Drakensang, αλλά μετά το έριξαν στο πιο… adventure με τίτλους όπως τα Chains of Satinav και Memoria. Το 2014 είχαμε και το πρώτο Blackguards, μια μεταφορά σε strategy (με στοιχεία RPG) που, αν και είχε καλές ιδέες, σκόνταψε σχεδιαστικά και άφησε αρκετά περιθώρια για διορθώσεις και βελτιώσεις. Φτάσαμε λοιπόν στο Blackguards 2 που είναι ένα «στρωμένο» Blackguards. Αν και έχει καλές προθέσεις και δεν υστερεί στην εκτέλεση, το πάντρεμα RPG και tactical strategy είναι λίγο άκομψο και θα πρέπει να σου αρέσουν τα παιχνίδια που πέφτουν ακριβώς στη μέση.
Η ιστορία μας ξεκινάει με την Cassia και την φυλάκισή της σε έναν φρικιαστικό λαβύρινθο από τον άντρα της. Η πολυετής φυλάκιση μεταμορφώνει την Cassia, τόσο στο μυαλό όσο και στο σώμα και όταν καταφέρνει να αποδράσει, έχει γίνει μια τερατώδης ενσάρκωση της εκδίκησης. Η Cassia θα φτιάξει μια μικρή ομάδα από αντίστοιχους αντι-ήρωες, με σκοπό να κατακτήσει τη μία πόλη μετά την άλλη, ώστε να μπορέσει να πλησιάσει τον σατανικό της πρώην και να πάρει την εκδίκησή της. Δηλαδή, ό,τι θέλει να κάνει κάθε πρώην, πάνω-κάτω.
Το σημείο-κλειδί του Blackguards 2 είναι οι μάχες, οι οποίες παίζονται σε αρκετά κλασικό hex-based περιβάλλον, σε σύστημα turn-based. Από τη μια, οι χάρτες είναι καλοσχεδιασμένοι, χορταστικοί, μεγάλοι και, κυρίως, με πολλές τακτικές επιλογές: μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το περιβάλλον για να ανοίξετε ή να κλείσετε δρόμους, να χύσετε υγρά, να ρίξετε κουτιά, να ανοίξετε πόρτες, να ελευθερώσετε συμμάχους. Τα ίδια κόλπα βέβαια μπορούν να κάνουν και οι αντίπαλοι (και μάλιστα, περισσότερα, αφού σε ορισμένους χάρτες υπάρχουν και κουδούνια «συναγερμού»). Δυστυχώς όμως, δεν είναι λίγες οι φορές που ένας χάρτης «τραβάει» πολύ και γίνεται αγγαρεία: εκτός από τους ήρωες, υπάρχουν και κανονικές μονάδες, που φέρνουν το συνολικό unit count σε κάθε πεδίο μάχης, σε πολύ υψηλό αριθμό. Συχνά λοιπόν, ένα μεγάλο μέρος της μάχης είναι απλά η παθητική παρακολούθηση κάθε μονάδας, να εκτελεί ένα αργό animation κίνησης και επίθεσης. Στους μεγάλους χάρτες, με τους μικρούς στρατούς από αντίπαλες μονάδες, ο ρυθμός είναι βασανιστικά αργός και ο χρόνος που περνάει για να παίξεις την επόμενη μονάδα σου μοιάζει με αιωνιότητα.
Το RPG κομμάτι του Blackguards 2 (πέρα από τα πολλά abilities, τα inventories και τα stats), αναπτύσσεται περισσότερο στα διαστήματα ανάμεσα στις μάχες. Η Cassia μπορεί να συνομιλήσει με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας, αλλά και με άλλους NPCs, να αγοράσει και να πουλήσει αντικείμενα, να μάθει νέα skills, αλλά και να χτίσει καλύτερα τον συμπληρωματικό στρατό των μισθοφόρων. Σε σύγκριση με τον προκάτοχό του, τα skill trees είναι αρκετά απλοποιημένα (ίσως υπερβολικά), αλλά τα RPG στοιχεία πλαισιώνουν όμορφα το tactical κομμάτι. Χωρίς αμφιβολία η Daedalic έχει βελτιώσει τη συνταγή της, παρουσιάζοντας ένα αρκετά ιδιόμορφο sub-genre, ίσως για πρώτη φορά σε μια τόσο συνειδητοποιημένη μορφή, το tactical RPG.
Αυτή τη στιγμή είναι στα 30 EUR (ψηφιακή αγορά), αλλά με την πρώτη μείωση τιμής, το Blackguards 2 είναι μια αρκετά τίμια προσφορά, αρκεί να ξέρετε πού μπλέκετε: μην περιμένετε κλασικό RPG, ούτε κλασικό tactical, αλλά ένα φιλόδοξο πάντρεμα (αν θέλετε ένα πιο κλασικό RPG στον κόσμο του Dark Eye, φυσικά προτείνεται το Drakensang). Δεν είναι κάτι το φαντασμαγορικό, δεν θα σας αλλάξει τη ζωή, αλλά το Blackguards 2 έχει να προσφέρει αρκετές ώρες αργού και μεθοδικού tactical strategy, με ένα πλούσιο περιτύλιγμα από RPG.
