Call of Duty: Black Ops III

Βρισκόμαστε στο 2065 και τίποτα πια δεν μας θυμίζει τα παλιά Call of Duty, αφού πλέον έχουμε εξωσκελετούς, λέιζερ, ενεργειακά πεδία και ένα πλήρως sci-fi σεναριακό υπόβαθρο. Οι μεγάλες αλλαγές σε ένα από τα μεγαλύτερα franchises στον πλανήτη (και ειδικότερα στα shooters πρώτου προσώπου) ήρθαν πριν από τρία χρόνια, στο δεύτερο Black Ops και αποκορυφώνονται αυτή τη σειρά με μια σχετικά ανοικτή δομή στις αποστολές: δεν έχουμε να κάνουμε με open-world καταστάσεις (μην το παρακάνουμε), αλλά μπορείτε για παράδειγμα να επισκεφτείτε πάλι αποστολές που έχετε κάνει καθώς εξελίσσεται το σενάριο ή να επιλέξετε εσείς τη σειρά με την οποία θα κάνετε τις αποστολές.

Σχετικά με το σενάριο, έχουμε τη κλασική συνταγή όπου ξεκινάτε, ως μέλος επίλεκτης ομάδας κρούσης, σε μια ακόμα αποστολή ρουτίνας, αλλά στον δρόμο όλα πάνε κατά διαόλου και θα πρέπει να ανατρέψετε το πλήρες χάος τρόμου στον πλανήτη. Ευτυχώς έχετε στη διάθεσή σας την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, με στολές και βιονικά μέλη που σας κάνουν να πετάτε, να βλέπετε σε άλλα φάσματα όρασης, κ.λπ. Αν όλα αυτά σας θυμίζουν κάτι από Crysis, τότε δεν θα σας κατηγορήσει κανείς: όσο προχωράει μάλιστα το σενάριο, τόσο περισσότερες πινελιές από Crysis 2 θα συναντήσετε.

Το νέο σύστημα κίνησης θέλει λίγη εξοικείωση, καθώς μπορείτε να πηδάτε δεκάδες μέτρα μακριά, να γλιστράτε οριζόντια σε τοίχους, ουσιαστικά να πετάτε μέσα στο πεδίο της μάχης σε ένα είδος υπερ-παρκούρ (το παρκούρ είναι πιασάρικο, το βάλαμε κι αυτό μέσα). Γενικώς μην περιμένετε ρεαλισμό, βρισκόμαστε πλέον σε ένα ακραίο sci-fi περιβάλλον όπου όλα είναι δυνατά: εξάλλου, αν θέλετε δυσκολία, μπορείτε πάντα να ενεργοποιήσετε το επίπεδο δυσκολίας Realistic, όπου σκοτώνεστε με μια σφαίρα. Για να γίνει το παιχνίδι πιο χαλαρό, πιο διασκεδαστικό (και γιατί πάντα πρέπει να υπάρχουν ζόμπι στα παιχνίδια σήμερα, για κάποιον λόγο), ολοκληρώνοντας ένα επίπεδο, μπορείτε να το ξαναπαίξετε στο Nightmare mode όπου οι εχθροί είναι ζόμπι και η Απειλή της ιστορίας είναι ο ιός που τα δημιουργεί. Παρά όλα αυτά τεχνάσματα όμως και τις προσπάθειές του να δώσει επιλογές μέσα στον χάρτη, το Black Ops III παραμένει ένα Call of Duty: με άλλα λόγια, η βασική συνταγή του rail-shooter, δηλαδή ενός παιχνιδιού που σε τραβάει από τη μύτη και σου λέει «έλα εδώ, σκότωσε αυτούς, έλα εδώ, σκότωσε εκείνους», δεν έχει αλλάξει. Κι αυτό δεν είναι κακό, αρκεί να είστε λάτρεις της κατηγορίας και να ξέρετε τι σας περιμένει.

Όπως πάντα, το ζουμί του Call of Duty βρίσκεται στο multiplayer και το Black Ops III δεν αποτελεί εξαίρεση, καθώς πλέον υπάρχουν 12 χάρτες και εννέα (9) διαφορετικές κλάσεις, καθεμιά με τον δικό της τρόπο παιξίματος, ικανότητες, χαρακτηριστικά, κ.λπ. Εξαιρετικά καλοφτιαγμένο είναι το zombie mode, το οποίο βάζει τέσσερις διαφορετικούς χαρακτήρες (έναν μποξέρ, έναν μπάτσο, μια στάρλετ και έναν ψευτο-ταχυδακτυλουργό) σε ένα σκηνικό νουάρ τρόμου της δεκαετίας του 50, να σφαχτούν με ζόμπι και αρχαίους κακούς. Από μόνο του το Zombie mode είναι εξαιρετικό (προσωπικά μου άρεσε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στο Black Ops III) και πλησιάζει πολύ την εμπειρία ενός Left 4 Dead.

Το Black Ops III συνολικά δεν κρύβει εκπλήξεις: το single-player είναι το αδύναμο σημείο του πακέτου, το multiplayer είναι ακόμα πιο πλούσιο και καλοσχεδιασμένο και τα ζόμπι ζουν και βασιλεύουν. Γαρνίρετε με μπόλικο hi-tech παρκούρ και πιασάρικες υπερβολές επιστημονικής φαντασίας και έχετε ένα Black Ops: Crysis Edition που θα κρατήσει χορτάτους τους fans για ακόμα 2-3 χρονάκια!