Η επαφή μου με τη σειρά Avatar the last Airbender, και το sequel της, Legend of Korra, είναι ελάχιστη. Περιορίζεται στην προσπάθεια φίλων και γνωστών να με πείσουν για το πόσο καλό είναι και πότε θα παρακολουθήσω το πρώτο επεισόδιο. Ίσως να μου είναι λιγάκι δύσκολο να μετρήσω το fanservice που σίγουρα υπόσχεται ο τίτλος. Αυτό,όμως, που μπορώ να υπολογίσω καλύτερα είναι κατά πόσο το συγκεκριμένο παιχνίδι με φέρνει ένα βήμα πιο κοντά ή πιο μακριά με τον κόσμο του Avatar.
Το παιχνίδι ξεκινάει με την Korra, η οποία αποτελεί και την πρωταγωνίστρια της σειράς, να χάνει τις δυνάμεις της: πλέον δεν μπορεί να χρησιμοποιεί τα στοιχεία της φύσης όπως και όποτε εκείνη επιθυμεί. Αρχίζει έτσι μία περιπέτεια με στόχο να επανακτήσει τις κλεμμένες της δυνάμεις. Κάπου εδώ τελειώνουν οι υποσχέσεις του παιχνιδιού για οποιαδήποτε πλοκή. Μερικές μικρές σκηνές κινουμένων σχεδίων κάνουν την εμφάνιση τους στο ενδιάμεσο και προβάλλουν τη σταδιακή επιστροφή των δυνάμεων της πρωταγωνίστριας. Παρολαυτά παραμένουν ένα πολύ αδύναμο κίνητρο για να συνεχίσει κανείς το παιχνίδι μέχρι και το τέλος. Η ποιότητα τους δεν είναι κακή, είναι σίγουρα, όμως, οδυνηρά αδιάφορες.
Το μεγαλύτερο μέρος του θα το περάσετε στη μάχη, κάτι που γίνεται κατανοητό από την πρώτη στιγμή. Με τη βοήθεια των τεσσάρων στοιχείων τις φύσης καλείστε να εξολοθρεύσετε τους αντιπάλους σας. Οι επιθέσεις αυτές είναι σίγουρα απολαυστικές στην όψη. Το ίδιο δεν μπορεί να πούμε όμως και για την ουσία τους . Η χρήση των επιθέσεων φωτιάς-γης-αέρα-νερού παραμένει εντυπωσιακή μέχρι τέλους αλλά από πολύ νωρίς αποκαλυπτεί το ρηχό και επαναλαμβανόμενο χαρακτήρα της. Το σύστημα μάχης διαθέτει τη βασική δομή για κάτι διασκεδαστικό. Δύο κουμπιά επιθέσεων, άλμα, άμυνα και αποφυγή. Δυστυχώς, μικρή σημασία έχει η οποιαδήποτε αρμονική χρήση των επιλογών που διαθέτετε στα χέρια σας. Τις περισσότερες φορές, ένα άπειρο combo από ελαφριές επιθέσεις είναι αρκετό για να σας βγάλει από τους περισσότερους κινδύνους που εμφανίζονται μπροστά σας. Υπάρχουν σημεία που αυτή ίσως να μην είναι η αποτελεσματικότερη επιλογή. Όμως και πάλι η κατάχρηση είτε κάποιου συγκεκριμένου στοιχείου της φύσης είτε της άμυνας είτε της γρήγορης αποφυγής θας σας ξεμπλέξει από την επόμενη άμυαλη μάχη. Το λεγόμενο “cheesing” στη μάχη είναι απελπιστικά εύκολο να επιτευχθεί και γίνεται χειρότερο όσο δυναμώνει η Korra.
Εκτός από τις τυπικές μάχες ο τίτλος προσπαθεί να αποφύγει την εκτεταμένη επανάληψη με δύο αρκετά μεγάλα ”mini games”. Στο πρώτο καβαλάτε τη Naga, την αρκούδα σύντροφο σας, και σαν σε infinite runner, αλλά με κανονικές πίστες όχι random generated, προσπαθείτε να αποφύγετε εμπόδια για να φτάσετε στον τελικό προορισμό σας. Το δεύτερο είναι το λεγόμενο pro-bending το οποίο είναι ένα ανταγωνιστικό, 3 εναντίων 3, σπορ στο οποίο προσπαθείτε με τη βοήθεια κάποιου στοιχείου να ρίξετε την αντίπαλη ομάδα εκτός πίστας. Και τα δύο είναι αρκετά διασκεδαστικά και προσφέρουν ικανοποιητική πρόκληση. Θα χρειαστούν κοντά στις δέκα ώρες για να ολοκληρώσετε ό,τι έχει να προσφέρει ο τίτλος. Σε αυτές τις δέκα ώρες συμπεριλαμβάνονται εκτός από τα δύο mini-games τρεις δυσκολίες καθώς και achievements και ένα υποτυπώδες σύστημα αναβαθμίσεων. Το ερώτημα που τίθεται βέβαια είναι κατά πόσο θα θέλετε να ξεζουμίσετε τον τίτλο και να φτάσετε μέχρι εκεί.
Σίγουρα θα ήταν άδικο να συγκρίνουμε τον τίτλο με κάποιον προηγούμενο της Platinum. Η διαφορά στο budget είναι κάτι παραπάνω από απλά εμφανής. Η διαφορά αυτή μπορεί να υπάρχει και στην τιμή του τελικού προιόντος, όμως ακόμα και λαμβάνοντας αυτό υπόψη, η όλη εμπειρία παραμένει από την αρχή μέχρι το τέλος ελλειπής. To ίδιο ισχύει και για τη διαφήμιση του πρωτότυπου υλικού. Ένας πιθανός μαραθώνιος της σειράς αναβάλεται μέχρι νεωτέρας.
