White Night

Νουάρ ιστορία στοιχειωμένης βίλας του 1930, τζαζ και ασπρόμαυρο survival horror με μοναδικό όπλο το φως ενός σπίρτου. Ένα γαλλικό κόμικ (τόσο η τεχνοτροπία του όσο και το αίσθημά του) ξυπνά στοιχειωμένες αναμνήσεις του Alone in the Dark, αλλά και του πιο πρόσφατου Amnesia, όπου μόνος σύμμαχος είναι το φως. O ανώνυμος ήρωάς μας μπεκροπίνει στο Smoke &  Mirrors Bar ένα βράδυ. Λίγο αργότερα θα βρεθεί να οδηγάει σε έναν επαρχιακό δρόμο, χαμένος στις σκέψεις του… όταν ξαφνικά μια μορφή πετάγεται μπροστά του, μια αχνή μορφή μια όμορφης κοπέλας. Θα φρενάρει, θα την αποφύγει, αλλά θα τρακάρει το αμάξι του. Τραυματίας, σέρνεται έξω και ψάχνει για βοήθεια. Η μοίρα τον έχει φέρει σε ένα παλαιό, εγκαταλελλειμένο αρχοντικό. Θα μπει μέσα για να βρει βοήθεια… αλλά τον περιμένει κάτι πολύ, πολύ φρικιαστικό.

Το White Night είναι ένα survival adventure που μοιάζει αρκετά με το Alone in the Dark στο στήσιμο, την κάμερα και την κίνηση, αλλά και με το Amnesia στον μηχανισμό του σκοταδιού. Βλέπετε, η έπαυλη είναι στοιχειωμένη και υπάρχουν ορισμένες… σκιές εκεί μέσα που απλά θα πρέπει να αποφεύγετε γιατί αν σας αγγίξουν το παιχνίδι τελειώνει.  Ο πρωταγωνιστής μας δεν μπορεί να μείνει στο σκοτάδι για πολλή ώρα και θα πρέπει να πηγαίνει από φως σε φως ή να κρατάει ένα σπίρτο που φωτίζει λίγο την περιοχή, για ένα περίπου λεπτό. Οι Μυστήριοι Κανόνες του Game Design που έχουν τα δικά τους ακαταλαβίστικα τερτίπια μας απαγορεύουν να κρατάμε πάνω από 12 σπίρτα την φορά, οπότε υπάρχει έντονο το στοιχείο της… καταμέτρησης πυρομαχικών. Μέσα σε αυτό το άσπρο/μαύρο, φως/σκοτάδι, εξερευνούμε την έπαυλη, λύνουμε γρίφους και σιγά-σιγά ξετυλίγουμε ένα πολύ σκοτεινό και ταυτόχρονα θλιβερό ghost story. Το White Night στάζει ατμόσφαιρα, χωρίς να καταφεύγει σε φτηνά τεχνάσματα και τα λεγόμενα jump scares όπου ξαφνικά πετάγεται ένα τέρας στη μούρη σου από το πουθενά. Οι γρίφοι και η δυσκολία του παιχνιδιού έχουν να κάνουν αποκλειστικά και μόνο με τα πράγματα που ΔΕΝ βλέπετε. Αν έχετε κολλήσει σε ένα δωμάτιο και δεν ξέρετε τι να κάνετε, απλά δεν έχετε φωτίσει καλά μια περιοχή και δεν έχετε βρει ένα αντικείμενο. Αντίστοιχα, αν είστε σε ένα σημείο που σας πιάνουν συνεχώς οι «εχθροί», ίσως υπάρχει κάπου μια λάμπα που καθαρίζει την περιοχή ή ίσως πρέπει να περάσετε από ένα πέρασμα που δεν έχετε ανακαλύψει. Δεν απαιτείται λοιπόν κρίση, ευρηματικότητα, φαντασία, αντανακλαστικά, απλά χρειάζεται ψάξιμο και επιμονή στην εξερεύνηση.

O χειρισμός του White Night δεν είναι της σχολής tank-control όπου, βρέξει-χιονίσει, πας ευθεία όσο πατάς το «πάνω»: όταν αλλάξει η κάμερα, μπαίνοντας σε μια νέα περιοχή, η κατεύθυνση που είχαμε δώσει μπαίνοντας, διατηρείται στην καινούρια. Αυτό μπορεί να προκαλέσει προβλήματα, ειδικά σε ορισμένα σημεία του παιχνιδιού που το πλάνο είναι μακρινό και δεν βλέπεις τι κάνεις. Αν προσθέσουμε και τα τελείως χαοτικά μονοπάτια που ακολουθούν οι… «σκιώδεις υπάρξεις» (προσπαθώ πάρα πολύ να μην φανερώσω spoiler) σε κάποιες… «πυκνοκατοικημένες» περιοχές, η κατάσταση γίνεται αρκετά ζόρικη και θα χρειαστείτε πολλές προσπάθειες για να καταλάβετε πού πρέπει να πάτε και τι πρέπει να κάνετε. Δυστυχώς είναι η κλασική και ίσως αναπόφευκτη «κατάρα» της σχολής Alone in the Dark/Resident Evil. Ευτυχώς τα save points (στη μορφή αναπαυτικής πολυθρόνας) είναι αρκετά συχνά. Τεχνικά, το μόνο παράπονο που έχω είναι με τα κοντινά πλάνα, όπου βλέπουμε από κοντά έναν χαρακτήρα: ο χαμηλός αριθμός πολυγώνων είναι αρκετά εμφανής και τα πρόσωπα είναι χοντροκομμένα. Όντως λεπτομέρεια, καθώς δεν είναι πολλά τα cut-scenes όπου αυτό θα γίνει ενοχλητικό σε μεγάλο βαθμό, αλλά σε κάθε close-up ξίνιζα λίγο τη μούρη μου. Τέλος, να πούμε ότι το White Night το έπαιξα σε PlayStation 4 χωρίς κανένα πρόβλημα- κάποιοι χρήστες σε PC έχουν αναφέρει μικροπροβλήματα, κολλήματα και bugs, που δυστυχώς δεν γίνεται να σχολιαστούν από αυτό το άρθρο.

Θα πρέπει επίσης να γίνει σαφές ότι υπάρχει αρκετό κείμενο για διάβασμα στο παιχνίδι, καθώς θα βρείτε γύρω στα 100 διαφορετικά collectibles από ημερολόγια, αποκόμματα εφημεριδών, επιστολές, κ.λπ. Προσωπικά δεν θεωρώ μειονέκτημα αυτόν τον μεγάλο όγκο κειμένου, καθώς τα αποσπάσματα ήταν εξαιρετικά καλογραμμένα και βοήθησαν πολύ στην ανάπτυξη των χαρακτήρων ώστε να καταλάβουμε κίνητρα, επιθυμίες, αισθήματα. Αν όμως είστε από εκείνους που πατάνε με μανία στο «skip» σε οτιδήποτε είναι πάνω από 2-3 προτάσεις, οπλιστείτε με υπομονή και προσπαθήστε τουλάχιστον να το απολαύσετε. Όλοι πάντως θα συμφωνήσουμε ότι η παρουσίαση του White Night είναι πραγματικά αριστουργηματική: δεν είναι μόνο το ιδιαίτερο στυλ των ασπρόμαυρων γραφικών, αλλά και ο εξαιρετικά καλοδουλεμένος ήχος με τον φοβερό μονόλογο του καταραμένου πρωταγωνιστή να τσακίζει κόκαλα, τη μουσική με το πιάνο και τα αιθέρια φωνητικά να μας μελαγχολούν και να μας ταξιδεύουν, μόνο και μόνο για να μας αναστατώσουν μετά από λίγο τα διάφορα διαπεραστικά τριξίματα, οι γδούποι από κάτι μέσα στο σκοτάδι και οι φριχτές στριγκλιές από «κάτι» πίσω από τη γωνία…

Ακόμα και όταν τελειώσει το White Night πάντως, μετά από 8-10 ώρες παιχνιδιού, μπορείτε να το ξαναπαίξετε μια δεύτερη φορά: τόσο για να καθαρίσετε τα υπόλοιπα achievements (μερικά είναι απολαυστικά και πολύ έξυπνα) αλλά και για να παρατηρήσετε λεπτομέρειες και κρυφά μηνύματα που δεν θα είχατε «πιάσει» την πρώτη φορά, όπως γίνεται συχνά και σε μια ταινία μυστηρίου. Το φεγγάρι για παράδειγμα, όταν φαίνεται στο παιχνίδι, συμβαδίζει με την παρούσα φάση της σελήνης στον πραγματικό κόσμο: μάλιστα, υπάρχει ειδικό achievement αν τερματίσετε το παιχνίδι, σε νύχτα που έχει πανσέληνο… με ένα φινάλε-έκπληξη! Νουάρ θλίψη της πανσελήνου λοιπον και το μυστήριο μιας στοιχειωμένης βίλας στη δεκαετία του 30… δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι καλύτερο να κάνετε για ένα αξέχαστο βράδυ στο σπίτι, μόνος ή με παρέα… παίξτε το White Night με ένα-δυο αναμμένα κεριά και θα με θυμηθείτε.