Yakuza 6: The Song of Life Review

Το Yakuza 6: The Song of Life είναι η πιο πρόσφατη κυκλοφορία της θρυλικής action-adventure σειράς Yakuza (όσον αφορά την Ευρώπη), στην οποία βιώνουμε από πρώτο χέρι το τέλος της ιστορίας του Kazuma Kiryu (η οποία κράτησε 13 ολόκληρα χρόνια), του πρωταγωνιστή που κατάφερε να συνδυάσει τη βία και την ωμή δύναμη των μελών της ιαπωνικής μαφίας με μία εξαιρετική τρυφερότητα που καταφέρνει να σε αγγίξει στα σωστά σημεία κάθε φορά. Πριν συνεχίσω, να αναφέρω ότι η σειρά Yakuza συνολικά αποτελεί ένα πραγματικό διαμάντι το οποίο πρέπει να βιώσεις από πρώτο χέρι τουλάχιστον μία φορά στη gaming σταδιοδρομία σου.

Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι το Yakuza 6: The Song of Life είναι πραγματικά άρτιο, όσον αφορά τη συνολική εμπειρία του gameplay. Όλα είναι προσεγμένα, κάτι που βέβαια έχουμε συνηθίσει από ιαπωνικές παραγωγές. Τα γραφικά είναι όμορφα, πλην κάποιων μικρών ατασθαλιών – spoiler alert – (βλ: όλη η εμφάνιση του γιου της Haruka, Haruto), ο ήχος είναι σε υψηλά επίπεδα, το περιβάλλον έχει μεγαλώσει αισθητά, δημιουργώντας μία ολοκληρωμένη αρένα για brawls και εξερεύνηση, ενώ και τα controls αποδεικνύονται αρκετά εύκολα στο χειρισμό. Μόλις ξεκινάς να παίζεις πραγματικά βυθίζεσαι στη τζαπανίλα, μαθαίνεις πράγματα, παίζεις βρωμόξυλο σαν σωστός yakuza και προχωράς σε ένα σενάριο που δουλεύει άρρηκτα με τις ηθικές σου αξίες και την ιαπωνική κουλτούρα – και βγάζεις φωτογραφίες με το κινητό σου ωσάν στερεοτυπικός… τουρίστας!

Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε ότι εάν είσαι εδώ και καιρό λάτρης της σειράς θα παρατηρήσεις ότι έχουν αλλάξει κάποια πράγματα στο combat system. Δε θα μπω σε τρελή λεπτομέρεια για να μη με κατηγορήσεις για spoilers, αλλά κάποια πράγματα έχουν απλοποιηθεί λίγο (χωρίς ωστόσο να χάνουν από ένταση), κάτι που μπορεί να κακοφανεί σε κάποιους. Και εφόσον ξεκινήσαμε με στοιχεία που μπορεί να σου κακοφανούν, συνεχίζουμε με τα βασικά αρνητικά στοιχεία του παιχνιδιού.

Εκτός του όχι-και-τόσο-πετυχημένου σχεδιασμού του μικρού Haruto, το Yakuza 6 δεν καταφέρνει πάντα να είναι όσο ρεαλιστικό χρειάζεται, ενώ μερικές φορές μπορεί να σου φανεί ακόμα και βαρετό. Μεγάλα cutscenes (που προς υπεράσπισή τους είναι skippable), macho ηρωισμός που φτάνει levels… over 9000, και επιλογές που ενίοτε απλά δε βγάζουν νόημα ενδεχομένως να σε κάνουν να συνοφρυωθείς κάποιες στιγμές.

Όμως παρά τα αρνητικά, το ερώτημα είναι εάν το Yakuza 6: The Song of Life πρόκειται για μια άξια προσθήκη στη συλλογή σου; Σίγουρα ναι! Το σενάριο εκτυλίσσεται ομαλά, απαλά σα βούτυρο θα έλεγα, με ακριβώς τη σωστή δόση brawl ώστε να μπεις στο πετσί του πρωταγωνιστικού ρόλου, διαθέτει μία μεγάλη ποικιλία από πράγματα για να κάνεις, καθώς και έναν υγιή συνδυασμό old-school και σύγχρονου. Θα επιλέξεις ανάμεσα σε 3 difficulty settings, θα συγκινηθείς, θα προσπαθήσεις, θα προχωρήσεις στο παιχνίδι και δε θα καταλάβεις καλά καλά πότε πέρασες τα plot twists του ending και έμεινες με το χειριστήριο στο χέρι (ίσως με βουρκωμένα μάτια, ίσως με θυμό, ίσως με αναπάντητα ερωτήματα, ίσως με γλυκιά ικανοποίηση). Αυτό που οφείλεις να γνωρίζεις είναι ότι το Yakuza 6 πρόκειται πραγματικά για ένα παιχνίδι που δε θα παίξεις μόνο μία φορά.

Κλείνοντας, σίγουρα θεωρώ ότι το τελευταίο παιχνίδι με πρωταγωνιστή τον Dragon of Dojima μπορεί να ικανοποιήσει και τον πιο απαιτητικό gamer – λάτρη του action είδους. Δεν είναι τέλειο, αλλά η συνολική εμπειρία κάνει τα ελαττώματά του να θάβονται κάτω από το χαλάκι. Ειδικότερα; Σου αρέσει η ιαπωνική κουλτούρα, τα παιχνίδια με ξύλο, το έγκλημα και τα six-packs; Κάνε το παιχνίδι δικό σου. Θες ακραίο ρεαλισμό, περισσότερο και εξαιρετικά στρατηγικό ξύλο σε συνδυασμό με λίγα cutscenes, και σχεδιασμό για μικρά παιδιά που δε θα σου δώσει δώρο μερικούς εφιάλτες (ναι, για μένα αποτέλεσε μεγάλο πρόβλημα); Ίσως είναι καλύτερα να ψάξεις αλλού το επόμενο παιχνίδι που θα παίξεις! Όπως και να ‘χει όμως, το Yakuza 6 σίγουρα πρόκειται για ένα game που δεν περνάει με τίποτα απαρατήρητο, συνεχίζοντας την πολύ καλή εικόνα του γνωστού Japan-based franchise…

Ανάπτυξη: Sega  Έκδοση:Sega Διάθεση: Zegetron